The images I publish here are a record of a journey into the depths of inland waters – the rivers and lakes that shape our closest landscape. These are the very same waters that, in our childhood, bloomed with adventure in our imaginations, but which through the process of adaptation, we have learned to objectify. The ocean brought me back to them. Yet, while oceanic, surfing, or pool photography delights with the crystalline clarity of water and an abundance of light, lakes and rivers impose harsher conditions. Beyond the unpredictability of the local climate, the obscured visibility and low light penetration –even on a sunny day – may seem like a barrier. However, it is precisely these conditions that give inland waters their elusive beauty, hidden within underwater nebulae. What is perceived as a limitation becomes the most sensitive narrator.
In my swimming, I am inspired by the freediving tradition of the Japanese Ama pearl divers – a culture of women who, for over two thousand years, have been diving equipped only with minimal garments and the simple gear essential for their harvest. In this simplicity, I am drawn to the act of photography as a spontaneous experience that uncovers how water weaves a tale in its own songs, unveiling intimate, mythical voices.
Water often ignites the imagination, becoming a portal to other dimensions or a reality straight outta other worlds. A state of weightlessness, the horror of breathlessness, alien creatures, darkness. Conditions that, at any moment, can seize control. Some are terrified by the unknown; others are fascinated by the infinite. By the immensity of connections – as in a Herzogian documentary or Polynesian wayfinding, the art of finding paths and reading waves, for which the vast ocean never posed a barrier, but was a network of roads, the planet's nervous system, into which anyone can tune, by being naturally equipped with navigational instruments.
Obrazy, które tu publikuję, to zapis podróży w głębie akwenów śródlądowych – rzek i jezior kształtujących nasz najbliższy krajobraz. Tych samych, które w dzieciństwie rozkwitały w naszej wyobraźni przygodą, a które w procesie adaptacji nauczyliśmy się uprzedmiotawiać. Ocean przypomniał mi o nich. Jednak podczas gdy fotografia oceaniczna, surfingowa czy basenowa zachwyca krystaliczną przejrzystością wody i obfitością światła, jeziora i rzeki stawiają trudniejsze warunki. Pomijając zmienność lokalnego klimatu, ograniczona widoczność i niska przenikalność światła – nawet w słoneczny dzień – mogą wydawać się barierą. Jednak to właśnie w tych warunkach kryje się nieoczywiste piękno jeziornych krain spowitych w podwodnych mgławicach. To pozorne ograniczenie jest najwrażliwszym narratorem.
W samym pływaniu inspiruję się freedivingiem japońskich poławiaczek pereł Ama – kultury kobiet, które od ponad dwóch tysięcy lat nurkują wyposażone jedynie w zwykły strój i prosty sprzęt niezbędny do połowów. W tej zwykłości pociąga mnie akt fotografowania jako spontanicznego doświadczenia – odkrywania, jak woda snuje opowieść swoją własną poetyką, wydobywając intymne, mityczne głosy.
Woda często rozpala wyobraźnię, stając się portalem do innych wymiarów czy rzeczywistością z innych światów. Stan nieważkości, horror bezdechu, obce stwory, mrok. Warunki, które w każdym momencie mogą przejąć kontrolę. Jednych przeraża nieznanym, innych fascynuje bezkresem. Bezmiarem powiązań – jak w herzogowskim dokumencie czy polinezyjskim wayfindingu, sztuce znajdowania drogi i czytania fal, dla której przepastny ocean nigdy nie stanowił bariery, lecz był siecią dróg, połączeń nerwowych planety, w które każdy może się wsłuchać, będąc naturalnie wyposażonym w instrumenty nawigacyjne.
Aina – Ania Kaczmarczyk